Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου, λάβαμε από τη συγχωριανή μας Χριστίνα Ζούρου το παρακάτω κείμενο προς δημοσίευση.
Καρκίνε μου, καρκίνε μου!
Η ζωή περνά. Οι μέρες και τα χρόνια περνούν. Πολλά αλλάζουν, πολλά μεταβάλλονται, προβλήματα βρίσκουν τη λύση τους.
Εκείνος όμως; Μένει και επιμένει. Του είπε κανείς ότι θέλει τη συντροφιά του; Του είπε κανείς πως τον χρειάζεται; Θα σου πω ! Δεν τον θέλει κανείς. Εεεεε λοιπόν να τα μαζέψει και να φύγει!!!
Ημέρα κατά του καρκίνου! Μια μέρα μνήμης, ελπίδας, προσπάθειας για ένα βήμα πιο κοντά στη ζωή.
Πότε ήταν; Χθες; Προχθές; Ούτε που θυμάμαι! Θυμάμαι όμως, τις αν μη τι άλλο γεμάτες συναισθήματα αναρτήσεις και δημοσιεύσεις σε κάθε μέσο μαζικής ενημέρωσης. Μερικές σέρνουν θλίψη, απόγνωση, θρήνο για χαμόγελα που σβήνουν. Μερικές αγωνία για το άγνωστο, σεβασμό για το γνωστό και θαυμασμό για το ακατόρθωτο που τελικά νικά. Οι πιο ωραίες όμως αν με ρωτάς είναι αυτές που δροσίζουν και ξυπνούν την ψυχή, όπως το νερό τα λουλούδια!
Τα λουλούδια που δεν θέλουν να χάσουν τα πέταλά τους, που θέλουν να χαρούν τον ήλιο, το νερό. Μπουμπούκια που συνεχίζουν να ανοίγουν τα προσωπάκια τους. Λουλούδια που συνεχίζουν και μυρίζουν δίνοντας ελπίδα και δύναμη.
Ρομαντικές κουβέντες θα πει κάποιος! Πως τολμάς να τις ξεστομίσεις; Σε ποίον άραγε να τις πεις;
Δε χρειάζεται να τις πεις. Τις ξέρει από πρώτο χέρι εκείνος που κοιμάται αγκαλιά με τον καρκίνο.
Με τι δύναμη οπλίζεται, για να μπορεί να σηκωθεί, να αντέξει τους πόνους, να αναγνωρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να πει δεν βαριέσαι; Μαλλιά είναι θα ξαναβγούν. Φυσικά και θα ξαναβγούν… αυτό προστάζει η ελπίδα. Η ελπίδα που σαν πεταλούδα κάθεται σε ένα ισχνό λουλούδι. Το καλεί δε, να γίνει βράχος για να αντέξει το βάρος της και να σταθεί.
Βράχος καλείται να γίνει ,να συνδράμει όλο το περιβάλλον γύρω απ αυτό το ισχνό λουλουδάκι. Συγγενείς, φίλοι, οικογένεια.
Διότι το φως της μέρας τους βρίσκει με τα μάτια ανοιχτά, όρθιους. Μα τη νύχτα η αγωνία τους στοιχειώνει, τρώει τα σωθικά η σκέψη «Αύριο; Τι θα γίνει αύριο; ». Ένας Γολγοθάς ανηφορικός δείχνει. Ο ταλαίπωρος άνθρωπος σηκώνει τον τεράστιο σταυρό του στην πλάτη ταυτόχρονα με ένα πλατύ ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ για τις μέρες που το τηλέφωνο δεν φοβήθηκε να χτυπήσει, για τις μέρες που δεν στερήθηκε ο ένας τον άλλο.
Για μερικούς έχει συνέχεια το μονοπάτι της δύνης. Για άλλους η διαδρομή κόπηκε άδοξα και άδικα. Για άλλους η διαδρομή ολοκληρώθηκε. Έσκισαν την κορδέλα τερματισμού και σήκωσαν με περηφάνια το τρόπαιο! Ένα και μοναδικό… την ίδια τη ζωή!
Ήρωες ζωής! Σύμβολά ζωής! Σας αγαπάμε, σας θαυμάζουμε και σας ευχαριστούμε που μας θυμίζετε τα σημαντικά… τ’ αληθινά…
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΖΟΥΡΟΥ
* Η Χριστίνα είναι Γεωπόνος με κατεύθυνση την Τεχνολογία Τροφίμων και έχει μεταπτυχιακό στο ΑΠΘ στην Μικροβιολογία Τροφίμων. Είναι εξωτερική συνεργάτης του ΕΛΓΟ και ασχολείται και ερευνά τα σχετικά με το γάλα στην Λέσβο.
